KOSICKI Zenon (25.01.1936 - 10.12.2006), znany działacz społeczny na rzecz dzieci, regionu i aktywizacji zawodowej bezrobotnych, chemik, technolog żywności, wybitny specjalista z zakresu chemii i technologii przetwórstwa skrobi, uzdolniony konstruktor i racjonalizator, założyciel znanej poznańskiej firmy „Celiko”, działacz SITSpoż. (Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Spożywczego).

Zenon Kazimierz Kosicki urodził się 25 stycznia 1936 roku w Dębem (powiat czarnkowski) w wielodzietnej rodzinie (6 braci, 5 sióstr). Jego rodzice (ojciec Walerian i matka Anna z domu Magdziarz) prowadzili gospodarstwo rolne. Walerian należał do PSL-u Mikołajczyka.

Zenon Kosicki w latach 1945 ÷ 1950 uczęszczał do szkoły podstawowej w Dębem, a następnie (1950 ÷ 1953) do Zasadniczej Szkoły Metalowej w Czarnkowie. Po jej ukończeniu w 1953 z powodu ciężkich warunków ekonomicznych przeniósł się do Szczecina gdzie przez dwa lata (1953 ÷ 1955) pracował w Stoczni Szczecińskiej jako ślusarz. W Stoczni zostaje przodownikiem pracy.

Uzyskanie tego tytułu umożliwiło mu podjęcie nauki w Studium Przygotowawczym przy Wyższej Szkole Rolniczej we Wrocławiu (1955 ÷ 1957). W 1957 roku rozpoczyna studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza (UAM) w Poznaniu. W okresie studiów uczestniczy aktywnie w życiu studenckim, między innymi jako animator imprez kulturalnych oraz w pracach samorządu studenckiego. Jeszcze przed uzyskaniem dyplomu magisterskiego Zenon Kosicki pracował jako asystent - stażysta w Katedrze Chemii Nieorganicznej UAM. Po przedstawieniu pracy magisterskiej pt. ”Mieszane wodorotlenki żelazowo-chromowe jako nośniki katalizatorów zespołowych w peroksydatywnym rozkładzie HCOOH” i złożeniu egzaminu magisterskiego w dniu 31 maja 1962 roku, Zenon Kosicki uzyskał dyplom ukończenia Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Z dniem 1 lipca 1962 roku rozpoczął pracę w Zakładach Przemysłu Ziemniaczanego we Wronkach, początkowo jako stażysta, a następnie na stanowiskach:

• kierownika Laboratorium Zakładowego (5.II.1963 - 31.VII.1965 r.),

• kierownika Oddziału Produkcji Doświadczalnej (1.VIII.1965 - 30.VI.1970 r.),

• kierownika Laboratorium Badawczego (1.VII.1970 - 10.IV.1972 r.).

Równocześnie w tym okresie prowadził zajęcia z chemii i matematyki w średniej szkole wieczorowej oraz uczestniczył w składach komisji maturalnych. W dniu 11 kwietnia 1972 roku został przeniesiony do pracy w Zjednoczeniu Przemysłu Ziemniaczanego w Poznaniu na stanowisko naczelnika Wydziału Rozwoju Techniki i Normalizacji.

Z dniem 1 lipca 1973 roku przeszedł do pracy w Centralnym Laboratorium Przemysłu Ziemniaczanego w Poznaniu na stanowisko głównego inżyniera, później kierownika Pracowni Technologii Skrobi i Hydrolizatów (1.XII.1975 ÷ 14.VI.1982 r.).

W 1972 roku Zenon Kosicki uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych na Wydziale Chemii Spożywczej Politechniki Łódzkiej za przedstawienie pracy pt. ”Wpływ fizykochemicznej modyfikacji skrobi na własności jej koloidowych roztworów stosowanych w wiertnictwie geologicznym”.

          Zenon Kosicki, przechodząc przez różne szczeble stanowisk w przemyśle ziemniaczanym, dał się poznać jako sprawny organizator, eksperymentator i społecznik. Wyrazem jego aktywności społecznej było uczestnictwo w licznych organach społeczności zawodowej, między innymi w Radzie Zakładowej, Komisji Współzawodnictwa oraz Komisji Powypadkowej.

Pasją Zenona Kosickiego była praca badawcza, zawsze ukierunkowana na praktyczne zastosowanie. Wcześniej niż inni dostrzegał potrzebę unowocześnienia istniejącej technologii lub potrzebę opracowania całkiem nowego rozwiązania. Odznaczał się łatwością definiowania celu badawczego i z niezwykłą konsekwencją dążył do jego osiągnięcia. W tym względzie pomocne mu były jego cechy charakteru, takie jak: szybkość, odwaga i trafność w podejmowaniu decyzji, w tym także w zakresie doboru współpracowników do zespołu realizującego dane zadanie badawcze.

          W początkowych latach pracy zawodowej zajmował się głównie chemiczną modyfikacją skrobi do celów technicznych. W tym czasie opracował kilka technologii produkcji preparatów skrobiowych dla przemysłu włókienniczego, papierniczego i wierceń geologicznych. Drugim kierunkiem zainteresowań zawodowych były preparaty skrobiowe do celów spożywczych. Tu należy wyróżnić jego prace w zakresie opracowania oryginalnej i energooszczędnej technologii produkcji kazeinianu sodowego, stanowiącego ważny produkt w bilansie wyrobów mięsnych w latach 60-tych i 70-tych ubiegłego wieku oraz jego udział w opracowaniu technologii i uruchomieniu produkcji spożywczego zagęstnika skrobiowego - fosforan dwuskrobiowy (Niechlów 1980-81). Trzecim kierunkiem jego zainteresowań w przemyśle ziemniaczanym były hydrolizaty skrobiowe. W ramach tego działu przetwórstwa skrobi zajmował się nie tylko wpływem parametrów technologicznych na przebieg kwasowej i enzymatycznej hydrolizy skrobi, lecz także zagadnieniami inżynierii procesowej i doborem materiałów. Tu szczególnie należy przypomnieć jego zasługi dotyczące utworzenia interdyscyplinarnego zespołu badawczo-wdrożeniowego, a następnie podjęcie badań, w wyniku których wdrożono do przemysłowej eksploatacji pierwszy w Polsce tzw. ciągły konwertor (Wronki 1978), czyli zautomatyzowaną stację kwasowej hydrolizy skrobi metodą ciągłą. Prace tego zespołu doprowadziły do zmodernizowania pozostałych działów technologicznych (filtracja, rafinacja, zagęszczanie, magazynowanie), a w konsekwencji do opracowania nowej technologii produkcji syropów skrobiowych metodą ciągłą.

Inne, bardzo znaczące osiągnięcia Zenona Kosickiego z dziedziny hydrolizatów skrobiowych, to:

• opracowanie technologii i uruchomienie produkcji glukozy krystalicznej metodą enzym-enzym (Łomża 1976),

• opracowanie technologii i uruchomienie pierwszego w Polsce oddziału doświadczalno-produkcjyjnego maltodekstryn (Łobez 1982).

          Zenon Kosicki, od początku pracy zawodowej w przemyśle ziemniaczanym, odznaczał się bardzo dużą aktywnością racjonalizatorską. Był autorem i współautorem bardzo wielu projektów racjonalizatorskich oraz 12 wynalazków, w zdecydowanej większości zastosowanych w praktyce produkcyjnej. Oprócz patentów jest twórcą ponad 60-ciu publikacji.

Wiedza, doświadczenie i uznanie środowiska sprawiły, że Zenon Kosicki był wybierany do różnych zespołów kolegialnych. Był członkiem:

• Rady Naukowej Centralnego Laboratorium Koncentratów Spożywczych i Centralnego Laboratorium Przemysłu Ziemniaczanego,

• Sekcji Węglowodanowej Komitetu Technologii Żywności PAN,

• Rady Polskiej Izby Dodatków do Żywności.

          Od początku swojej pracy zawodowej Zenon Kosicki był członkiem i działaczem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Spożywczego NOT. Był rzeczoznawcą SITSpoż. Oddziału Wojewódzkiego w Poznaniu. Przez wiele lat pełnił funkcję przewodniczącego koła zakładowego SITSpoż. przy Centralnym Laboratorium Przemysłu Ziemniaczanego i Centrali Zjednoczenia Przemysłu Ziemniaczanego w Poznaniu. Stowarzyszenie dwukrotnie uhonorowało go Odznaką Honorową SITSpoż. (1980 i 2006).

Lista nagród i wyróżnień zawodowych, jakie uzyskał Zenon Kosicki jest długa. Między innymi można wymienić:

• zespołową (kierownik zespołu) nagrodę Ministra Przemysłu Spozywczego i Skupu za opracowanie i wdrożenie stacji ciągłej konwersji skrobii za pomocą kwasu solnego (1978), 

• zespołową nagrodę Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej za budowę stacji prażenia fluidalnego i badania procesu estryfikacji skrobi, zachodzącego w fazie fluidalnej (1981),

• Ministra Przemysłu Spozywczego i Skupu za pracę przedstawioną na XI sesji naukowej Komitetu Chemii i Technologii Żywności PAN w Szczecinie w 1980 r. pt. "Sposób odzysku ciepła w procesie hydrolizy skrobi z zastosowaniem wody jako nośnika energii cieplnej",
• nagrodę II stopnia Oddziału Wojewódzkiego NOT w Poznaniu (1981) za opracowanie dokumentacji konstrukcyjnej urządzenia oraz opracowanie technologii estryfikacji skrobi w fazie fluidalnej,
• nagrodę I stopnia Oddziału Wojewódzkiego NOT w Lesznie (1984) za prototypowy oddział produkcji fosforanowych zagęstników skrobiowych,
• nagrodę II stopnia Oddziału Wojewódzkiego NOT w Poznaniu (1988) za opracowanie i wdrożenie do eksploatacji przemysłowej nowej technologii produkcji syropów skrobiowych metodą ciągłą.

W 1961roku ożenił się z Haliną Włodarczak. Miał 4 synów: 1962 - Przemysław, 1964 - Mirosław,

1970 - Sławomir, 1974 - Krzysztof.

 W roku 1982 postanawia otworzyć zakład produkcji koncentratów spożywczych i w dniu 23.08.1982 po 4 miesiącach organizacji i przygotowań uruchamia pierwszą produkcję i sprzedaż. W tym też roku rozpoczyna bardzo zaangażowaną i owocną działalność na rzecz dzieci z alergiami pokarmowymi w ramach Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, gdzie był wielokrotnie uhonorowany, między innymi odznaką Przyjaciel Dziecka, którą bardzo sobie cenił. Jako aktywny społecznik był wielokrotnie wyróżniany (np. Medalami Krajowych Targów Zdrowej Żywności) przez organizacje i stowarzyszenia dobroczynne takie jak: Polskie Towarzystwo Pomocy Społecznej, BCC Biznes Center Club, Towarzystwo Przyjaciół Dzieci, Koło Chorych na Celiakię i Fenyloketonurię.

W lutym 1998 został odznaczony medalem prof. Aleksandrowicza.